Category Archives: Experiment promotiestudent

An update from PhDoc

It’s been a while since you’ve heard from PhDoc. We’ve been very busy since we were elected and would like to give an update of what we’ve accomplished the last few months. PhDoc is the political party representing PhD candidates in the University Council. Of course we’re not the only people trying to give a voice to PhD candidates and we are also constantly in contact with LEO and LAP, the two representative groups for PhD candidates at Leiden University and LUMC respectively.

PhD Candidates: four categories

We’ve found out that the university distinguishes four categories of PhD candidates in Leiden and not all of these groups are well-known or well-represented in the university and faculty councils. Group 1 PhDs are employed by the university and their primary task is the PhD (internal PhDs/AIO’s). Group 2 PhDs are not employed by the university but receive a grant and their primary task is the PhD (contract PhDs). Group 3 PhDs are employed by the university but their primary task is not the PhD. Group 4 PhDs are not employed by the university and their primary task is not the PhD (external PhDs). Groups 1 and 3 are able to vote and be elected for the university and faculty councils. Groups 2 and 4 are currently not able to vote or be elected. We have argued to allow Group 2 PhDs to vote and be elected for the councils and are hoping that this will be possible for the coming university and faculty council elections. We have also made enquiries on how PhDs from LUMC or Campus The Hague are represented. Both Campus The Hague and LUMC are faculties of Leiden University, but LUMC has its own governing and co-determination structure. The PhDs of Campus The Hague are officially represented in the councils of Leiden University, but the PhDs of LUMC are officially represented in the Works Council of LUMC and also by LAP in contact with the dean of LUMC.

PhDs in the university policy

One of the main recent agenda points of the university council has been the future long-term plans of the university, the Instellingsplan. In this plan, the university board puts forward their plans for the coming five years and their vision on the years after that. We have ensured that PhDs/postdocs are taken into account in the plan and we will be actively involved in the implementation of the plan with respect to PhDs and the drafting of new PhD policies. We have also argued for better preparation on work and life after the PhD (is there life after your PhD? Yes, there is ;-)). There are now courses in career counseling for PhDs and we have proposed other options for preparing PhDs on work outside academia such as teaching, internships, and better links with industry and government. We are finally pushing for an independent report on (improving) career development for PhDs/postdocs and hope this report will be initiated in the coming term.

‘Healthy PhDs’

We have also focused on the well-being of PhDs. The focus should be on your research, not on any side business. We believe PhDs should have the option of gaining teaching experience, but this should not negatively influence their research. If you would like to have education tasks, you should be able to do that up to a maximum of 20% of your time. We have also discussed ‘werkdruk’, the high workload and pressure on PhDs, with the university board and they have acknowledged the problem and are looking for solutions. If you have any ideas to decrease workload, please share them with us!

Bursary Experiment

For the coming months, we will also focus on the proposed government experiment to allow some universities to legally have PhDs who are not employees receiving a wage (employee PhD system), but are students receiving a grant (bursary PhD system). We have consistently argued, alongside the PhD Candidates Network of the Netherlands (PNN) and several of the main Dutch labour Unions (such as FNV and VAWO), that PhDs are and should not be considered students, but employees who actively contribute to the main tasks of the university, research and education. We are strongly against this experiment and the introduction of the bursary system in the Netherlands are actively campaigning against this on both a university level and on a national level. We are currently in discussion with various PhD organisations around the Netherlands as well as the PhD Association of the Netherlands (PNN) on this matter. More info on that will follow very soon and we will be looking for support from you!

Contact us!

Our focus remains on both PhDs and post-docs and their well-being. If you run into anything, have a good idea or just want to share a thought or good practices, please share this with us. We greatly appreciate that. In the meantime, please keep on following us on facebook < > and Twitter < @PhDocUniv > where we post updates more regularly.

Gareth O’Neill & Jantine Brussee


PhDs meet with the University Council

Following an initiative by PhDoc, on January 20th the University Council invited representatives of Leiden PhD candidates of various faculties to a meeting to ask their input on matters that concern them. Nathalie van Hees attended the meeting representing the PhD candidates of the Psychology institute, and agreed to share her notes with us.

The meeting was quite a success, with lively discussion on various topics, and some decisions were made. We also ran short of time, so there might be another meeting. The main issues discussed were the ones listed below.


The international PhD students present at the meeting took this opportunity to bring some pressing problems to the table. The situation for international PhD students is unpleasant and difficult: a mass of administration, often in Dutch, and no straightforward rules and regulations on e.g. tuition fees. Language courses are not paid for by the University. The P&O department’s English is bad, and their knowledge of PhD’s rights is almost non-existent. Nobody at the University helps you finding a place to live, while you find out years later about the Boerhaave foundation. Our general conclusion was that we need to have the international office returned.

Door Nathalie van Hees
—-Nathalie van Hees 145x145px—-
Nathalie van Hees is a PhD candidate at the Faculty of Social Sciences, Leiden University.

Protection and representation

We discussed the lack of protection of PhD candidates and the lack of representation. We used some unrealistic PhD projects as an example, but also the misuse of PhD candidates and the high threshold of going to your promoter to fight it out. In principle there is a trust/confidence person for this at every faculty, and some faculties have a PhD mentor. These people however are difficult to find, and they are not always neutral, making the threshold quite high. At the Archaeology faculty they devised a way of dealing with this: PhD candidates can chat with another professor at the faculty several times during their project, to report on problems. At the university of Nijmegen they even make sure this person is neutral. We would like to see options like that available in a structured way.

Graduate courses

PhD candidates in general were not impressed with the courses provided by the ICLON and the University. The Institute of History even started its own course in teaching for PhD candidates, because the ICLON crash course was so unsatisfactory. Other courses offering general skills are much too general, or offer research-related skills instead of the transferable skills that PhD candidates are looking for. A well organized and good quality university-wide graduate school is something we all want. But: do we want obligatory ects?


And finally we discussed the large differences in the teaching load for PhD candidates. Some participants got almost no teaching experience while really wanting to obtain a BKO, while others were upset because of being forced to spend an unwanted large amount of time (30%) on teaching. The suggestion was made to clearly quantify the amount of teaching PhD candidates are expected to do, as already happens at the Law faculty. Currently there is no policy, which makes abuse by supervisors and institutes possible.

Shady contract types

The UR has noted our concerns about the ‘experiment promotiestudent’. Plans were made to communicate our opinion in a structured way to those responsible. The main points of concern: who will teach the students if the PhD candidates are no longer allowed to do so (only staff can teach)? Plus: another type of PhD student will be added to an already unwanted high number of different types, and there will be jealousy between PhD students and candidates with bad and good deals which in turn will be bad for cooperation on projects. Also, less people will be inclined to start a PhD trajectory because they cannot afford it. And finally, the ‘experiment’ is not an experiment because it appears to involve more than half of all PhD students.

Career after the PhD

We discussed how daunting the prospect of unemployment or endless post-docing after finishing your PhD is. The university does not prepare you for this, and supervisors think you are not motivated when you indicate that you are also preparing for a career outside of academia. Your institute urges you to be competitive, while almost never hiring their own PhDs because allegedly your CV benefits from different countries/universities. This topic had no conclusion. (But it was nice to complain.)

A Council member asked how many of us were interested in pursuing a career in academia and how much of a problem it was that we cannot stay on at Leiden University. The answer differed per participant, but in general the lack of freedom of choice was seen as a problem. He pointed out that PhD candidates are a source of income for the university and that there are vastly more than can be given a job.

Lack of information

And last but not least we discussed the general lack of information. We concluded that we desperately need a good quality and accessible source of information. Improving to PhD-portal would help, also having an intranet would be a vast improvement. And would it not be great if all new PhD students would receive an information package when signing their contract?

PNN: laat potentiele promotiestudent zelf kiezen

Dit bericht, gepubliceerd op 2 december 2013, is overgenomen van de website van PNN. Click here for an English version.

Sinds de aankondiging van Minister Bussemaker in januari 2013 dat er op beperkte schaal geëxperimenteerd zou worden met promotiestudenten is er veel onduidelijk gebleven over hoe dit experiment eruit zal gaan zien, wat de omvang zal zijn en hoe lang het zal duren. Het Promovendi Netwerk Nederland (PNN) heeft daarom een overzicht gemaakt met daarin een uitgebreide weergave van recente ontwikkelingen, de huidige stand van zaken en het standpunt van het PNN aangaande het geplande experiment.

In het verleden heeft het PNN zich keer op keer sterk gemaakt voor het behouden van de werknemersstatus van promovendi. Het PNN heeft haar bedenkingen over het invoeren van promotiestudenten kenbaar gemaakt in bijvoorbeeld het Charter bursalen (2006) en het position paper Bursalen en afwijkende aanstellingsvormen (2010).

—-logo PNN—-
Het Promovendi Netwerk Nederland is de landelijke belangenorganisatie voor en door promovendi.————————————

Enkele nadelen die het PNN noemt zijn: de wetenschappelijke output zal afnemen door een dalende promotiebereidheid, het risico bestaat dat door het vergrote aantal promovendi de begeleiding zal verslechteren en bursalen die geen onderwijs mogen geven hebben slechtere carrièreperspectieven.

De Actiegroep Promotiestudent uit Leiden heeft op 30 september 2013 een petitie gelanceerd tegen het experiment. Omdat de Actiegroep Promotiestudent een aanzienlijke groep promovendi vertegenwoordigt en omdat het PNN de zorgen van de actiegroep deelt, steunt het PNN hun petitie. Op het moment van schrijven is de petitie meer dan 2.000 keer ondertekend.

De stand van zaken

De Colleges van Bestuur van de universiteiten hebben een verzoek ontvangen van de VSNU met de vraag of zij eventueel aan het experiment mee zouden willen doen en zo ja, met hoeveel promovendi per universiteit. Daarnaast werd hen gevraagd of ze een plan in wilden sturen voor de inrichting van het experiment.

Het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap werkt nu aan een Algemene Maatregel van Bestuur (AMvB) die het experiment wettelijk mogelijk zal maken en waarin wordt opgenomen hoe het experiment zal worden vormgegeven en hoe de deelname door universiteiten wordt geregeld. De AMvB zal bij de Eerste en Tweede Kamer worden voorgehangen. Het experiment zal van start gaan zodra de AMvB van kracht is en duidelijk is hoe het experiment wordt vormgegeven en welke universiteiten mee kunnen doen.

Het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap spreekt over een experiment met promotiestudenten op beperkte schaal. Het experiment zal vijf of zes jaar duren. Universiteiten mogen zelf input leveren over hoe zij vorm willen geven aan het experiment. Door verschillende kleine deelexperimenten te starten hoopt de VSNU de zorgen van de Raad van State weg te kunnen nemen.

Standpunt PNN

Het PNN ziet significante nadelen in het mogelijk maken van een aanstelling als promotiestudent, maar is niet categorisch tegen een experiment. Het kan zinvol zijn om zorgvuldig te onderzoeken of het toevoegen van een status als promotiestudent inderdaad voordelen oplevert die opwegen tegen de negatieve neveneffecten. Het PNN maakt zich zorgen over de mogelijke verdringing van werknemerspromovendi door promotiestudenten en over het gebrek aan de mogelijkheid voor promotiestudenten om onderwijservaring op te kunnen doen.

Daarnaast zijn er aspecten van het experiment zelf waar het PNN aanbevelingen over heeft. Een experiment kan alleen een echt experiment zijn indien er duidelijke vooraf vastgestelde doelen en succescriteria worden geformuleerd. Zonder heldere doelen en succescriteria ontstaat een situatie waarin op arbitraire wijze bepaald kan worden of het experiment geslaagd is. Het PNN raadt aan na twee jaar tussentijds te evalueren, omdat dan hoogstwaarschijnlijk al veel praktische problemen aan het licht zijn gekomen.

Samenvattend pleit het PNN ervoor dat:

  • promovendi voor elke promotieplaats die voor het experiment in aanmerking komt de keuze krijgen tussen een werknemersaanstelling en een status als promotiestudent;
  • vooraf niet alleen op landelijk, maar ook op lokaal niveau vastgelegd wordt wat het maximale aantal promotiestudenten ten opzichte van werknemerspromovendi zal zijn;
  • promotiestudenten, net als werknemerspromovendi, de mogelijkheid krijgen om onderwijservaring op te doen;
  • promotiestudenten een vergoeding krijgen die in verhouding staat tot het salaris van werknemerspromovendi, zodat zij qua beloning niet voor hen onder doen;
  • er voor het experiment duidelijke, vooraf vastgestelde doelen en succescriteria betreffende zaken als de promotieduur, het promotierendement, de ervaren kwaliteit van begeleiding, de positie op de arbeidsmarkt na het promoveren en de wetenschappelijke output worden geformuleerd;
  • er twee jaar na de start van het experiment tussentijds wordt geëvalueerd.

Alleen als het experiment op deze wijze wordt uitgevoerd, is er sprake van een eerlijke en objectieve beoordeling van de wenselijkheid van een bursalenstelsel in Nederland.

Het overzicht met de achtergronden en het standpunt van het PNN kan gedownload worden via deze link:


Tweeduizend handtekeningen tegen degradatie promovendus tot student

Er staan meer dan tweeduizend namen onder een petitie tegen het bursalenstelsel. De ondertekenaars willen dat promovendi werknemers blijven en niet tot studenten worden gedegradeerd.


—-logo Advalvas—-
Advalvas is het onafhankelijk platform van de Vrije Universiteit Amsterdam.

Volgens de Leidse Actiegroep Promotiestudent zou het een zware slag voor de Nederlandse wetenschap zijn als promovendi niet langer een salaris krijgen, maar een studiebeurs. “Promovendi worden hier voor vol aangezien, en dat trekt talent van over de hele wereld aan. Waarom zou je dat veranderen?”, aldus initiatiefnemer Linda Bleijenberg, promovendus aan de Universiteit Leiden.

Experimenteren met promotiestudenten

Sommige universiteiten geven de voorkeur aan goedkope promotiestudenten met een studiebeurs boven dure werknemer-promovendi met een salaris, sociale premies en loonbelasting. Maar tot voor kort floot de rechter universiteiten terug die promovendi als studenten aanstelden. Het kabinet van VVD en PvdA wilde de promotiestudent aanvankelijk mogelijk maken, maar zag daar vanaf na kritiek van de Raad van State. Minister Bussemaker wil eerst experimenteren met promotiestudenten.

Paper met voorstellen

Het Promovendi Netwerk Nederland, dat de petitie van de Leidse actiegroep steunt, verzet zich niet tegen dit experiment, maar plaatst er wel kanttekeningen bij. “Als we gaan experimenteren, dan moeten we dat op een verantwoorde wijze doen”, zegt voorzitter Patrick Tuijp. “Er is alleen sprake van een experiment als er doelen en succescriteria worden geformuleerd. Anders kun je niet objectief bepalen of het experiment geslaagd is.”Vandaag heeft het PNN een paper verspreid met voorstellen. Promovendi die voor het experiment in aanmerking komen, zouden de keuze moeten krijgen tussen een werknemersaanstelling en een status als promotiestudent. Promotiestudenten zouden bovendien een vergoeding moeten krijgen die in verhouding staat tot het salaris van werknemerpromovendi, zodat ze “qua beloning niet voor hen onderdoen”.

Dit bericht werd gepubliceerd op de website van Advalvas, op 2 december 2013

Rutger Bregman over de promovendifabriek

Het aantal mensen dat promoveert aan een universiteit is in tien jaar tijd flink gegroeid. Geen wonder. Iedere bul levert in totaal 93.000 euro aan overheidssubsidie op. Maar een wetenschappelijke carrière zit er meestal niet in: voor 80 procent is er uiteindelijk geen plek op de universiteit. Hebben we een promovendi-overschot?


Rutger Bregman schrijft over de academische wereld voor De Correspondent————————————

Het is een stille revolutie geweest. In 2003 ontvingen iets meer dan 2.500 onderzoekers de doctorstitel. Nu, tien jaar later, zijn dat er meer dan 4.000. Bijna 9.000 promovendi vormen meer dan de helft van het aantal onderzoekers aan de Nederlandse universiteiten. In onderzoeksscholen wordt het meeste werk al door promovendi verricht. Het aantal publicaties is daardoor ‘met sprongen omhoog gegaan,’ schrijft de Raad van State.

De onbetwiste koploper? Dat is de faculteit geneeskunde. Ging het in 1990 nog om 471 medische dissertaties, in 2011 waren het er al 1.329. Sommige hoogleraren geneeskunde leveren over hun hele carrière meer dan honderd promovendi af. Een beetje academisch ziekenhuis heeft er meer dan 1.000 in dienst. ‘Vooral de levenswetenschappen zijn verworden tot een “promovendifabriek”,’ schrijven vier wetenschappers in een recent verschenen manifest. ‘Promovendi en postdocs doen de bulk van het werk, echter zonder veel carrièreperspectief. Maar van hun begeleiders zullen ze dat niet horen, want die willen hun goedkope krachten.’

Een wetenschappelijke vervolgcarrière zit er meestal niet in. 80 procent van alle promovendi wil aan de universiteit blijven, maar voor 80 procent is er uiteindelijk geen plek. 70 procent verlaat de universiteit zelfs direct na de promotie. Het is erg moeilijk voor jonge onderzoekers om een beurs binnen te halen – de slagingskans voor de Nederlandse VENI-beurs ligt op nog geen 17 procent; de kans op een Europese ‘Starting Grant’ is slechts 10 procent.

De doctors die doorgaan in de wetenschap moeten het vaak doen met een opeenstapeling van tijdelijke contracten. Bijna nergens is het flexwerk zo in opmars als aan de academie. Zelfs los van de promovendi is het aantal wetenschappers met een tijdelijk contract verdubbeld sinds 1999, van 23 naar 41 procent. Inclusief promovendi beslaat het aantal werknemers met een flexcontract maar liefst 61 procent van alle wetenschappers.

Ter vergelijking: over de gehele beroepsbevolking is dat slechts 30 procent.

De promotiebonus

En wat dan nog?

Het is een goede zaak dat het aantal promovendi zo sterk is toegenomen, vindt de Vereniging van Universiteiten (VSNU). ‘Wat betreft het aantal promovendi blijft Nederland internationaal gezien achterlopen,’ reageert een woordvoerder. Met 1,6 gepromoveerden per 1.000 jongeren zit Nederland maar iets boven het Europese gemiddelde. Dat is meer dan de VS en Japan, maar minder dan Engeland en Duitsland. We maken, kortom, een inhaalslag.

Of speelt er nog iets anders mee? Geld, wellicht. Jaarlijks gaat er bijna 350 miljoen euro om in de dissertatie-business. Iedere bul ‘voorzien van het groot zegel der universiteit’ levert 93.000 euro aan overheidssubsidie op. In 2003 was de promotiebonus voor een ‘laag bekostigd wetenschapsgebied’ (geesteswetenschappen bijvoorbeeld) daar nog maar een kwart van. Voor de meeste bètastudies was het de helft.

Niet zo gek dus, zou je zeggen, dat het aantal promoties is geëxplodeerd. Concurreren op het aantal promoties is een must, omdat de promotiebonus wordt uitgekeerd met een verdeelsleutel. Meer promoties in Groningen betekent minder budget in Tilburg. 

Traditioneel staat er vier jaar voor het schrijven van een proefschrift, maar universiteiten experimenteren inmiddels met trajecten van drie, of soms zelfs twee jaar. ‘Ooit was een dissertatie nog een eloquente monografie,’ schrijft Rene Bekkers, hoogleraar aan de Vrije Universiteit. ‘Toen ik afstudeerde, was het verworden tot vier verbonden artikelen, geïntroduceerd door een literatuurbespreking, een conclusie en een discussiehoofdstuk. Tegenwoordig bestaat de dissertatie uit drie artikelen, waarvan één literatuurbespreking. Het proces van diploma-inflatie is doorgedrongen tot de doctorstitel.’

De VSNU is het daar niet mee eens. De kwaliteit van proefschriften is ‘onverminderd hoog,’ daar deze altijd gecontroleerd wordt door een onafhankelijke commissie. En het belangrijkste argument: gemiddeld wordt er gewoon nog vijf jaar over een promotie gedaan. Een deel moet dan ook op eigen kosten gebeuren, wat aan luiheid niet kan liggen: overwerk en burn-outs komen relatief vaak voor onder promovendi.

Race to the bottom

De grootste innovatie moet nog komen: de promotiestudent. Op dit moment zijn bijna alle promovendi nog werknemers van de universiteit. Ze krijgen een salaris en hebben recht op zwangerschapsverlof, WW, pensioen, vakantiegeld, een eindejaarsuitkering, doorbetaling bij ziekte en een verzekering tegen arbeidsongeschiktheid.

Als het aan de VSNU ligt, geldt dat straks voor lang niet iedereen meer. In Groningen wordt al een paar jaar geëxperimenteerd met iets goedkopers: promovendi zonder salaris, zonder sociale rechten en zonder eigen werkplek. Deze promotiestudenten moeten officieel zelfs collegegeld betalen, al wordt hen dat weer kwijtgescholden. Wat overblijft, is een beurs van iets meer dan 2.000 euro per maand.  ‘De gedachte is steeds: mensen die hart hebben voor de wetenschap zijn niet geïnteresseerd in arbeidsvoorwaarden,’ verzucht Patrick Tuijp, voorzitter van het Promovendi Netwerk Nederland.

‘Ze proberen dit al twintig jaar,’ vertelt hij in een Amsterdams café. ‘In de jaren negentig zijn er talloze rechtszaken over gevoerd, waarbij de promovendi steeds aan het langste eind trokken.’ Maar nu lijkt het tij te keren. De rechter besliste onlangs in het voordeel van de Universiteit van Groningen: promovendi hoeven niet per se werknemers te zijn. Minister Bussemaker wil het Groningse experiment verder uitbreiden.

In februari gaat er een voorstel naar de Tweede Kamer. Dan mogen er – naar verwachting – honderd promotiestudenten per universiteit worden aangesteld, al gaf Groningen aan dat ze er minstens 250 wil. ‘We krijgen een race to the bottom,’ voorziet Tuijp. ‘Niet alle universiteiten zijn even enthousiast. Maar als er één begint moet de rest wel mee. Goedkope promovendi zijn goud waard.’ Hoogleraren die net een beurs hebben binnengesleept zullen het liefst promotiestudenten aanstellen. Deze zijn niet alleen goedkoper, de studenten mogen ook geen onderwijs geven, waardoor al hun tijd aan onderzoek kan opgaan.

‘Eigenlijk gebeurt dit nu al,’ vertelt Tuijp. ‘Hoogleraren die een promovendus aanstellen en meteen hun onderwijstaak terugschroeven. Het is mijn geld, zeggen ze dan.’ Voor onderzoeksleiders zijn promovendi aantrekkelijke werknemers: ze werken hard en goedkoop. Er vindt dan ook een verschuiving plaats van onderwijs naar onderzoek. In de afgelopen tien jaar is de onderzoeksinzet toegenomen van 15.000 naar 20.000 fte. Over de onderwijsinzet zijn geen precieze cijfers bekend, maar wat we wel weten is dat het totale aantal (docerende) medewerkers veel minder hard steeg.

‘Als docent-onderzoeker met een tijdelijk contract voelt al het onderwijs alsof het ten koste gaat van mezelf,’ schrijft De Correspondent-lid Tjerk Jan Schuitmaker op deze website. ‘Niet omdat ik onderwijs niet leuk vind, integendeel, maar omdat al mijn inspanningen mijn carrière niet verder helpen.’

Het probleem

En toch: ten opzichte van promovendi elders in Europa mogen ze in Nederland niet klagen.

Promovendi worden hier beter betaald en hebben meer zekerheid. Volgens de Raad van State, die vorig jaar tegen de plannen voor de promotiestudent adviseerde, is dat een goede zaak. Promoveren zou anders zijn aantrekkelijkheid verliezen, vooral voor buitenlands talent. De Raad waarschuwde voor een kwaliteitsdaling van proefschriften als promovendi alleen nog een beurs krijgen.

VSNU draait die redenering om: omdat de promotiebeurs in het buitenland al gangbaar is, is deze belangrijk voor een ‘goede internationale aansluiting’. Sterker nog, ‘het concept promotiestudent biedt de student meer invloed op de onderwerpkeuze en invulling van het promotietraject, wat talentvolle studenten aanspreekt.’ Ondertussen beloven universiteiten in hun ‘prestatieafspraken’ het aantal promovendi nog verder op te hogen.

De grote vraag luidt: is dat erg? Zijn er te veel promovendi, of kunnen we er niet genoeg van krijgen?

Als ik het Tuijp vraag, peinst hij even. ‘Nee, ik geloof niet dat er te veel zijn. Uiteindelijk komen ze wel aan de bak, maar het moeten er niet veel meer worden.’ De meesten vinden dan wel geen plek binnen de wetenschap, toch is de werkloosheid onder doctors erg laag. Veel promovendi verlaten de universiteit, maar de meesten zeggen dat hun huidige werk in ieder geval iets te maken heeft met hun werk als promovendus (58 procent ‘sterk,’ 30 procent ‘deels’).

Hoe het ook zij, Tuijp vermoedt dat de trend voorlopig niet zal worden gekeerd. Het aantal promovendi zal blijven stijgen. ‘De universiteiten en de overheid willen allebei heel graag dat die promotiestudent er komt. Het lijkt me een kwestie van tijd.’

Dit bericht is overgenomen van de website

Debate on bursary system at LUMC PhD day

On Friday 25th October the VAO (Vereniging Arts Onderzoekers) organized a PhD day at the LUMC, which was concluded with a debate on the introduction of a bursary system to the PhD system in the Netherlands. The result: a landslide NO to the bursary system from the PhD candidates present. Gareth O’Neill, representing PhDoc in the debate, reports.

Around 240 PhDs from the LUMC (Leiden University Medical Center) had attended various lectures and workshops on PhD-related skills and topics throughout the day, before the open debate kicked off. Its topic: the benefits and disadvantages of the bursary system. Contrasting with the current Dutch PhD system, which views PhDs as employees of the university who receive a legal salary and associated benefits (such as holiday pay, sick leave, pension contribution, unemployement benefit, training courses, and conference visits), the bursary system essentially involves PhDs being viewed as students of the university who do not receive a salary and (some) associated benefits, but only a grant (which may be subject to government tax), and who may be subject to university tuition fees (which may be waived).

By Gareth O’Neill
Gareth O’Neill is doing a PhD in linguistics. Since September 2013 he has a seat in the Faculty Council of the Humanities Faculty.

The bursary system was first briefly explained by the debate chairman Michel Ferrari (professor of neurology at the LUMC) and then the two main propositions were put forward:

1) the introduction of the bursary system will lead to less regular PhDs and thus to a loss of talent;

2) the quality of the research will worsen (partially as a result of the absence of employment rights, courses, conference visits, and cooperation).

The PhDs present were then asked to electronically vote on the introduction of the bursary system before the debate started: 8% were in favour; 75% were against; 17% did not know. After a brief introduction the panel of discussants set forth the debate: Curtis Barrett (director of English Editing Solutions) in favour of the bursary system; Victor de Graaff (representative of Promovendi Netwerk Nederland) against the bursary system; Lou de Leij (dean at the University of Groningen) in favour of the bursary system; Frits Koning (professor of immunology at the LUMC) against the bursary system; Gareth O’Neill (PhD at the Leiden University Centre for Linguistics and representative of PhDoc) against the bursary system.

Right from the start it was clear that de Leij and Barrett were going to have a difficult time with the audience of PhDs. De Leij argued for the bursary system as a flexible and more cost-effective addition to the current PhD system, that there was no difference between the two types of PhD in terms of income and benefits, and that the quality of PhD research and of the PhD dissertation was the same. Barrett argued for a total replacement of the current PhD system with the bursary system as this system worked well in the United States and he personally considered it a better system.

The arguments against the bursary system however seemed to dominate. I argued in turn that there were in fact differences in both income and benefits, that the current PhD system had been a phenomenal success in the Netherlands and had boosted the level of academic education and research as well as the international recognition of Dutch universities, and that the bursary system would ultimately lead to a loss of academic talent and a decline in the level and recognition of Dutch universities.

De Graaff similarly argued that there were clear differences in terms of income and benefits as well as in the treatment of the two types of PhDs, that the bursary system would be detrimental to education and research in the Netherlands, and that the Netherlands did not need to introduce the bursary system simply because the United States had such a system. Koning finally argued that the current PhD system had worked extremely well and that the bursary system offered no advantages or improvements on the current PhD system.

The audience reacted strongly against De Leij and Barrett and could not understand what benefits the bursary system offered over the current PhD system and why PhDs in the Netherlands would want to adopt such a system. As each discussant briefly summed up their final standpoint Barrett’s words of advice rang through the room: “Keep an Open Mind”. After the final electronic vote it was clear however that the audience did not want to keep an open mind, but were even more firmly decided upon the issue than before the debate started: 7% were in favour; 88% were against; and only 5% did not know.

Watching and listening to the audience file out of the room towards the celebratory end-of-day drinks there was no doubt that if it were up to the PhDs of the LUMC, the bursary system would have no place in the Dutch PhD system.

Universiteiten besparen geld door promovendi aan te stellen als student



Tot nu toe waren promovendi doorgaans in dienst van de universiteit. Die status komt in gevaar door een experiment met het zogenaamde bursalenstelsel waarbij promovendi een status als student krijgen en een beurs ontvangen. Nijmeegse promovendi voeren actie voor hun collega’s.

Leidse promovendi zijn een petitie gestart tegen het experiment van het ministerie van onderwijs. Ze zien het niet als een experiment maar als een ‘gewiekste manier’ om het bursalenstelsel in te voeren. Een van de initiatiefnemers van de petitie, Jelmer Renema, zegt tegen het Promovendi Netwerk Nederland:“De uitkomst staat al van te voren vast. Promotiestudenten zullen goedkoper lijken, maar in werkelijkheid ondergraaft dit stelsel het wetenschappelijke klimaat waar Nederland om geroemd wordt.”

Promovendi vrezen achterstand door nieuwe regel

Een bursaal kost twee keer minder dan een gewone promovendus. Meer bursalen zou kunnen leiden tot meer promovendi per begeleider en dus ook mindere begeleiding, vrezen de promovendi. Daarnaast genieten promovendi als bijzonder student geen pensioenopbouw, ouderschapsverlof of andere sociale rechten. Ze komen daarmee op verdere achterstand van werkende leeftijdsgenoten, vrezen ze.

Het experiment gaat in februari van start. Op de Radboud Universiteit in Nijmegen wordt niet meegedaan aan het experiment, maar willen de promovendi toch hun steun betuigen aan de collega’s op universiteiten waar dat wel wordt ingevoerd. Maastricht, Groningen en Amsterdam (VU en UvA) juichen het bursalenstelsel toe. Nijmegen, Twente en Wageningen hebben bezwaren.

Ook de Raad van State is tegen het stelsel.

Dit bericht, gepubliceerd op 22 oktober 2013, is overgenomen van de website van het NRC.